بهروز کاری[1]،
مسعود قاسمزاده1، فرهنگ طهماسبی[2]
ضوابط صرفهجویی در مصرف انرژی متناسب با مسکن روستایی ایران
در چند دهه اخیر، با توجه به تحديدهاي جدی مطرح در خصوص منابع انرژی و محیط زیست،
در بيشتر کشورها، صرفهجویی در مصرف انرژی در ساختمانها به یکی از اولویتهای اصلی
در مقررات ملی ساختمان تبدیل شده است. در کشور ما، با توجه به تعدد عوامل مطرح در
زمینه صرفهجویی در مصرف انرژی، و تفاوتهای مهمی که بین مسکن شهری و روستایی در
تمامي عوامل طراحي و اجرا وجود دارد، اتخاذ رویکردی متفاوت را در تدوين ضوابط و
مقررات ساختمانهاي روستايي ضروري ساخته است. بدیهی است دستیابی به ضوابطی روشن و
منطبق با نیازهای مسکن روستایی کشور، تنها در صورتی امکانپذیر خواهد بود که شناخت
دقیقی از وضعیت حاکم در اين مناطق وجود داشته باشد.
در این مقاله، پس از بررسی گونهها و نسلهای مختلف ضوابط و مقررات در زمینه
صرفهجویی در مصرف انرژی در کشورهای مختلف، و همچنین توضیح موضوعات کلی مطرح در
مقررات ملی صرفهجویی در مصرف انرژی در ساختمان، به تشریح تنگناها در امر طراحي و
اجرا پرداخته میشود. شناخت دقیق كاستيها و محدودیتها، از يكسو تفاوت اولويتها
بین مقررات ساختمانهای شهری و روستایی را روشن میسازد، و از سوي دیگر، گزینهها و
راهحلهای ممکن براي بهبود فرايند طراحي و اجرا را نیز مشخص میکند. با توجه به
این موارد، در پایان مقاله، پیشنهاداتی در خصوص ساختار و ضوابط پیشنهادی برای
مقررات ملی صرفهجویی در مصرف انرژی در مسکن روستایی مطرح میگردد.
کلید واژهها : صرفهجویی در مصرف انرژی، ساختمان، مسکن روستایی، مقررات ملی، طراحی